thumb|Grób Wojciecha Haracza na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach Wojciech Haracz (ur. 12 kwietnia 1885 w Rudzie k. Ropczyc, zm. 17 lipca 1971 w Warszawie) – działacz socjalistyczny, komunistyczny i polonijny w USA.
Pochodził z biednej rodziny chłopskiej. W dzieciństwie i wczesnej młodości kształcił się w domu rodzinnym, w 1905 skończył dwuletnią szkołę ludową i wstąpił na roczny kurs w Krajowej Szkole Mleczarskiej w Rzeszowie, gdzie wstąpił do PPSD. Skierowany do pracy w spółce mleczarskiej, w 1907 w celu uniknięcia poboru do austriackiej armii wyemigrował do USA i został robotnikiem fabrycznym w Detroit. Studiował wieczorowo na uniwersytecie i uzyskał kwalifikacje kreślarza-konstruktora inżynierii automobilowej. Od 1913 pracował w biurze inżynieryjnym. Działał w Związku Zawodowym Polskim, a od 1909 działał w detroickim oddziale Sekcji Polskiej Socjalistycznej Partii USA. W 1917 brał udział w kampanii na rzecz poparcia rewolucji w Rosji i przeciwko wojnie. W grudniu 1919 wraz z wieloma innymi komunistami został aresztowany na rozkaz ministra sprawiedliwości Alexandra Mitchella Palmera. Po zwolnieniu wrócił do kraju, gdzie od 1920 prowadził gospodarstwo rolne. W 1924 wstąpił do NPCh. W 1928 ponownie wyjechał do USA i do 1932 pracował w biurze inżynieryjnym w Detroit. Później zwolniony z pracy.