thumb|Od lewej:9 × 19 mm (nabój pistoletowy)7,92 × 33 mm (nabój pośredni)7,92 × 57 mm (nabój karabinowy) Amunicja pośrednia – rodzaj amunicji zespolonej, zapewniającej uzyskanie energii początkowej pocisku w przedziale ok. 1300 – 2300 J, co plasuje jej osiągi powyżej amunicji pistoletowej, ale poniżej amunicji karabinowej, stanowiąc rozwiązanie pośrednie (stąd nazwa). Amunicja pośrednia wykorzystywana jest głównie do zasilania: subkarabinków i karabinków automatycznych, oraz karabinków maszynowych.
Historia Za dalekiego przodka amunicji pośredniej można niejako uznać stosowanie w XIX wieku amunicji rewolwerowej w broni długolufowej – karabinach i karabinkach, które to rozwiązanie zapewniało osiągi pośrednie pomiędzy pociskiem wystrzelonym z rewolweru, a karabinem zasilanym normalną amunicją karabinową.
Poszczególne armie prowadziły badania nad amunicją pośrednią jeszcze na długo przed wybuchem II wojny światowej, jednak konserwatyzm wojskowych nie sprzyjał pracom w tym kierunku. Badania zostały zintensyfikowane dopiero w trakcie trwania tego konfliktu, kiedy to w wyniku wojennych doświadczeń zauważono, że większość walk pomiędzy piechotą toczyła się na dystansach nie przekraczających 400 m.