W połowie XIX wieku plemię Kalapuya liczyło od dwóch do trzech tysięcy osób podzielonych na kilka (8–16) grup. Klakamasów było w tym czasie nie więcej niż 1800. U.S. Census Bureau przyjmuje, że populacja Chinooków sięgała 5000 głów, choć nie wszyscy Chinookowie mieszkali w dolinie Willamette. Populacja Indian doliny w omawianym okresie nie przekraczała 15 000 osób.
Tubylcze ludy żyjące nad rzeką Willamette prowadziły różny tryb życia. Te z dolnego biegu rzeki, bliżej wybrzeża Pacyfiku, żyły najczęściej z rybołówstwa. Najważniejszą dla nich rybą był łosoś, który stanowił istotny element wymiany z handlarzami futer. Plemiona z górnego biegu rzeki również łowiły łososie i pstrągi, często budując tamy na dopływowych strumieniach, ale zajmowały się głównie uprawą roli. Ogólnie rzecz biorąc plemiona doliny Willamette prowadziły osiadły tryb życia. Chinookowie mieszkali w dużych, drewnianych chatach, praktykowali niewolnictwo i mieli dobrze zorganizowany system kastowy. Plemiona z południa były w większości wędrowne, przemieszczając się z miejsca na miejsce wraz ze zmianami pór roku.