Powszechna była opinia, że Tekla Rapacka była osobą tak niepospolicie zacną, że stawioną być tylko może jako ideał. Sławę, której nie pragnęła bynajmniej, ani się o nią nie starała, dała jej prawdziwa, szczera i gorąca filantropia, nie systematyczna i w jakąś stałą ujęta formę, ale doraźna, z popędów serca płynąca i tem właśnie donioślejsza w błogosławionych swoich skutkach. (...) Spełniała cnotę dla cnoty samej, dla rozkoszy moralnej, jakiej ona jest źródłem, nie zaś dla rozgłosu i zadowolenia miłości własnej. (...) Działalność jej była szczera, naturalna, daleka od fałszywej skromności, zarówno jak od pragnienia rozgłosu.
Opis jej działań i pośmiertne wspomnienia ukazały się we wszystkich gazetach i czasopismach warszawskich. Na łamach „Bluszczu” uhonorowała ją poetka Maria Ilnicka, a wykonawca testamentu Rajmund Wierzchlejski napisał kilka tekstów. Pogrzeb odbył się 16 stycznia 1883. Kondukt żałobny wyruszył z Kościoła Świętego Krzyża i dotarł do rogatek na Woli. Rapacka spoczęła w Borzęcinie.