Z punktu widzenia rezerw ludzkich Serbia znajdowała się na dużo gorszej pozycji niż Austro-Węgry – mogła liczyć na posiłki z postaci rekrutów wchodzących w wiek poborowy, których teoretyczny przyrost roczny wynosił ok. 60 tys., co nie było w stanie zasilić topniejących szeregów; już w okresie sierpień-grudzień 1914 Serbia straciła ponad 132 tys. żołnierzy. Braki stanowe zmusiły serbskie dowództwo już na początku wojny do zmobilizowania rekrutów powyżej i poniżej wieku poborowego.
Z powodu kłopotów finansowych i strat w poprzednich wojnach (wojny bałkańskie) serbskiej armii brakowało uzbrojenia i wyposażenia. Na stanie znalazło się jedynie 180 tys. nowoczesnych karabinów – 25–33% żołnierzy z oddziałów frontowych ich nie posiadałoJames Lyon, s. 496.. Aby poprawić te statystyki w 1914 roku Serbia zamówiła 120 tysięcy karabinów z Rosji, jednakże pierwsze dostawy zaczęły spływać dopiero w drugiej połowie sierpnia. Tylko oddziały z I banu posiadały kompletne umundurowanie, te z II banu miały płaszcze i czapki, podczas gdy żołnierze III banu nosili ubrania cywilne. Armia nie wydawała również wojskowych butów – większość żołnierzy nosiła codzienne obuwie ze skóry wieprzowej zwane opanakami.