Do naprowadzania bomby zaprojektowano bardzo czuły bolometr, który w testach laboratoryjnych wykrywał ciepło emitowane przez ludzką twarz z odległości 100 metrów. Początkowo stworzono trzy różne projekty bomby, B-1, B-2 i B-3, ale ostatecznie zdecydowano, że tylko projekt B-1 jest na tyle obiecujący aby go praktycznie opracować. Do prac nad bombą przeznaczono bardzo znaczne środki, pracowali nad nią zarówno oficerowie Armii z technicznym wykształceniem jak i japońscy naukowcy.
Pierwsze wersje bomby, Ke-Go 101 i 102, zostały zbudowane w małych ilościach, odpowiednio dziesięć i pięć, aby przeprowadzić praktyczne testy wszystkich połączeń mechanicznych i hydraulicznych które używane były do sterowania bombą. W trakcie testów okazało się, że elektryczny żyroskop używany do stabilizowania bomby w locie przeszkadzał w pracy bolometru. Jeszcze w trakcie testów zaprojektowano wersje 103, 104 i 105, ale żadna z nich nie została zbudowana, niemniej wersja 103 jako pierwsza używała żyroskopu mechanicznego.