Pierwsze testy bomby zostały przeprowadzone w 1945 na jeziorze Hamana. Na jeziorze umieszczono tratwę o rozmiarach 10x20 metrów na której zapalono stos węgla. Do testów użyto obydwu wersji bomb, 106 i 107, które były zrzucane z wysokości pomiędzy 1500 a 3000 metrów. Wyniki testów były niezadowalające. Z okołu 60 zrzuconych bomby tylko pięć lub sześć zmieniało tor lotu w trakcie ich spadania sugerując, że mechanizm naprowadzający zadziałał prawidłowo. Pozostałe bomby zazwyczaj skręcały bardzo ostro oddalając się od tratwy. Uznano, że winę ponosi nieprawidłowo działający mechanizm naprowadzający, choć niepełne dane obserwacyjne zebrana w trakcie eksperymentów nie dawały tak jednoznacznej odpowiedzi. Zmierzono, że prędkość graniczna dla bomby w wersji 107 wynosiła 539 km/h. W czerwcu 1945 zaprzestano dalszych testów ale nadal prowadzono badania rozwojowe nad następnymi modelami bomby.
Zaprojektowano jeszcze dwa następne modele, 108 i 109, które były większe (5,5 m długości, 1,6 m średnicy, 2,9 m rozpiętość skrzydeł) i cięższe (800 kg). Szacowana prędkość graniczna tych bomb miała wynosić około 580 km/h. Bomby miały być gotowe do testów we wrześniu 1945, ale wcześniejsze zakończenie wojny oznaczało także zaprzestanie dalszych prac nad tą bronią.