Nobatia albo Nobadia (staronubijski: Noubadia) – najbardziej wysunięte na północ królestwo chrześcijańskiej Nubii, a następnie część większego, nubijskiego Królestwa Makurii. W arabskich źródłach jest często określana jako al-Maris.
Historia Nobatia została założona prawdopodobnie około 350 r. przez plemię Nobadów, zaproszonych z egipskiej pustyni przez cesarza Dioklecjana w 297 r. n.e., który chciał uzyskać ich pomoc w walce z plemieniem Blemiów. Ostatecznie Nobatia zwyciężyła Blemiów wypychając ich na wschodnie pustynie. W tym samym mniej więcej czasie została ustalona stolica królestwa w Pachoras (dzisiejsze Faras). Wkrótce potem Nobatia nawróciła się na chrześcijaństwo nie-chalcedońskie.
W VII w., najpóźniej na początku VIII w. Nobatia w niejasnych okolicznościach została przyłączona przez swojego południowego sąsiada, Królestwo Makurii. Wydaje się, że Nobatia zachowała pewną autonomię w ramach nowego państwa. Była zarządzana przez Eparchę Nobatii, który tytułował się również Domestikosem Pachoras. Początkowo Eparcha był mianowany, w późniejszym okresie jego stanowisko prawdopodobnie stało się dziedziczne. Dokumenty znalezione w Kasr Ibrim świadczą o jego wielkiej władzy.