Schronisko PTT na Bałtagule (zwane również schroniskiem pod Rotundułem) – schronisko turystyczne, które znajdowało się w Górach Czywczyńskich na wschodnim stoku Rotunduła, na wysokości 1305 m n.p.m., ok. ćwierć kilometra na południe od ujścia potoku Prełuki do Czarnego Czeremoszu.
Schronisko działało w latach 30. XX wieku, zniszczone podczas II wojny światowej . W momencie powstania było najdalej na południe wysuniętą placówką Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego (PTT).
Historia Budynek powstał na potrzeby lwowskiej ekspedycji geologicznej prof. Juliana Tokarskiego w latach 1929–1930 poszukującej w okolicy złóż manganu. Nie później niż w 1933 na mocy umowy z jego ówczesnym właścicielem – Fundacją Skarbkowską – obiekt (wraz z bliźniaczym budynkiem w dolinie Popadyńca) przejęło Polskie Towarzystwo Tatrzańskie. Ostateczna decyzja o przekształceniu go w schronisko zapadła na kongresie organizacji turystycznych w Wiśle w maju 1935 roku. Staraniem nowo wyodrębnionego Oddziału Kosowskiego został on wówczas dostosowany do potrzeb ruchu turystycznego. Koszt tego przedsięwzięcia wyniósł 2200 zł. Nie w pełni wykończone schronisko oddano do użytku przed końcem 1935 roku. Niedługo później w środku wybudowano brakujące piece.