Protesty studenckie w maju 1946 roku – manifestacje wyrażające niezadowolenie z polityki władz państwowych w Polsce, zapoczątkowane w Krakowie po zamieszkach w dniu 3 maja 1946 roku i aresztowaniach wśród studentów i uczestników pochodu z okazji święta. Odpowiedzią na nie był strajk studentów z Krakowa, Poznania, Wrocławia, Trójmiasta, Torunia i Warszawy i uczniów z Krakowa, Tarnowa, Chrzanowa, Jaworzna i Wieliczki. Efektem wydarzeń była likwidacja autonomii wszystkich uczelni poprzez powołanie Rady Szkół Wyższych.
Historia Obchody święta 3 maja w 1946 roku w Krakowie miały początkowo być zbliżone do uroczystości sprzed wojny, albo przynajmniej do zorganizowanych pierwszy raz po wojnie, czyli w 1945 roku. Wtedy po mszy świętej w kościele Mariackim przeszedł uroczysty pochód pod grób nieznanego żołnierza na Placu Matejki. Przygotowaniami zajął się z polecenia stojącego na czele Urzędu Informacji i Propagandy w Krakowie (WUIP) Adama Polewki Komitet Ścisły Obchodów 3 Maja z Jerzym Dobrzyckim jako przewodniczącym. Zgodnie z zaleceniami z Warszawy zaplanowano skromne obchody, bez pochodu, co spotkało się z krytyką ze strony PSL-u.