Bolesław Dąbrowski ps. Jerzy (ur. 13 sierpnia 1886 w Cisiu, zm. 24 września 1965 w Warszawie) – polski działacz komunistyczny i związkowy, uczestnik rewolucji 1905–1907 i konspiracji w II wojnie światowej, członek SDKPiL, KPP, PPR i PZPR.
Życiorys thumb|240px|Grób Bolesława Dąbrowskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie Skończył 2 klasy szkoły rzemieślniczej i został stolarzem w Warszawie, od 1903 w SDKPiL, na krótko aresztowany za udział w pierwszomajowej demonstracji robotniczej. Od 1905 w Drużynie Bojowej SDKPiL, tworzył drużyny w Sobieniach koło Garwolina, a 1906/1907 organizował tam pomoc dla robotników zlokautowanych łódzkich fabryk. Od 1906 działacz Socjaldemokratycznego Związku Zawodowego Robotników Przemysłu Drzewnego, w grudniu 1911 brał udział w jego odbudowywaniu. Współorganizator dużego strajku stolarzy w Warszawie w końcu sierpnia 1912. Po rozłamie w SDKPiL działacz frakcji „rozłamowców”, aktywny w latach I wojny światowej. Brał udział w pierwszej demonstracji antywojennej w 1914 i starciu z Kozakami przy ul. Dworkowej. W 1915 współorganizował kuchnię robotniczą przy fabryce „Buffalo”, od 1916 redaktor odpowiedzialny tygodnika rozłamowców SDKPiL Nasza Trybuna. Od 30 października do 4 listopada 1916 w Warszawie był delegatem rozłamowców na ogólnokrajową konferencję zjednoczeniową SDKPiL.