Witosławscy – polskie rody szlacheckie legitymujące się herbami Nieczuja, Prawdzic, Jastrzębiec oraz Rawicz, których przedstawiciele od XVI do XX wieku piastowali urzędy dygnitarskie, wojskowe i ziemskie w prowincji małopolskiej i wielkopolskiej Rzeczypospolitej Obojga Narodów, a także w czasie zaborów.
Witosławscy herbu Nieczuja thumb|125px|Nieczuja Witosławscy herbu Nieczuja – polski ród szlachecki wywodzący się z rycerskiego rodu Nieczuja, który przybrał nowe nazwisko od wsi Witosławice jeszcze z początkiem XVI wiekuPawiński, s. 195, 459.. Na przełomie XVI i XVII wieku większa część rodu przeniosła się w PrzemyskieNiesiecki, t. 9, s. 366.. Przedstawiciele rodu żyją do dziś na terenie Polski.
Przedstawiciele Jan Witosławski (ur. ok. 1640 zm. ok. 1700) – jeden z dowódców w bitwie pod Hodowem Michał Witosławski (ur. 1702 zm. 1769) – biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy przemyski w latach 1768–1769Nowy Kalendarz, Piller, 1829, s. 126. Kazimierz Witosławski (ur. ok. 1690) – podstoli nowogrodzki od 1732 rokuUrzędnicy województwa Sandomierskiego XVI-XVIII wieku: spisy, Krzysztof Chłapowski, Alicja Falniowska-Gradowska, Biblioteka Kórnicka, 1998, s. 46. Ignacy Witosławski (ur. ok. 1720 zm. ok.