mały|Grób Anny Kopińskiej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach Anna Kopińska z d. Sieczko pseud. Energiczna, Rekrutka (ur. 25 lipca 1880 w Szymanowie, zm. 26 lipca 1956 w Warszawie) – działaczka socjalistyczna i komunistyczna.
Była córką Pawła, miała skończone zaledwie 2 klasy szkoły podstawowej, od dzieciństwa pracowała. Od 1896 mieszkała z rodzicami w Warszawie, gdzie była robotnicą w fabryce grzebieni, a od 1903 do wybuchu I wojny światowej polerowaczką w fabryce wyrobów platerowanych. W grudniu 1904 poślubiła bojowca PPS Józefa Kopińskiego, pod wpływem którego w 1905 również wstąpiła do PPS. Brała aktywny udział w rewolucji 1905–1907, będąc kolporterką i agitatorką PPS. 10 maja 1906 uczestniczyła w demonstracji zorganizowanej w związku z otwarciem I Dumy Państwowej (podczas tej demonstracji jej mąż został śmiertelnie raniony przez kozaków). Po rozłamie w PPS w listopadzie 1906 przystąpiła do PPS-Lewicy. Działała w technice okręgowej Komitetu Robotniczego w Warszawie, a od 1911 kierowała techniką Warszawskiego Komitetu Robotniczego PPS-Lewicy. W 1914 współorganizowała kuchnię robotniczą na Woli i była w zarządzie kuchni robotniczej „Manufaktury Drezdeńskiej” była również kucharką. 1916–1918 gospodyni Klubu im. T. Rechniewskiego, kolporterka prasy PPS-Lewicy i łączniczka w Łodzią i Sosnowcem.