Odznaczał się prostotą, ubóstwem i pokorą. Wyróżniał się wielką pracowitością, działał zdecydowanie i konsekwentnie, łagodnie, ale stanowczo. Zarządzał centralistycznie bez stosowania zasady pomocniczości. Cechowały go dyspozycyjność, gościnność i bezinteresowność. W relacjach z podległymi kapłanami łączył autorytaryzm z wdzięcznością. Nie należał do zdolnych mówców, ale jego wystąpienia były rzeczowe i starannie przygotowane. Podejmowane czynności biskupie skrupulatnie odnotowywał w księdze Liber functionum Episcopalium Francisci Jop Episcopi.
W Episkopacie Polski w 1953 został członkiem stałym Komisji Głównej, a w latach 1961–1974 był przewodniczącym Komisji Liturgicznej, której powierzono zadanie przygotowania reformy liturgicznej w Polsce. Ponadto należał do Komisji ds. Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.
Brał udział we wszystkich czterech sesjach Soboru Watykańskiego II, na który zgłosił postulaty dotyczące spraw duchowieństwa, odnowy liturgicznej i zmian przepisów prawnych. W trakcie Soboru zasiadał w Komisji Liturgicznej, która przygotowała konstytucję o świętej liturgii. Od 1964 do 1970 był członkiem Rady do wykonania Konstytucji o świętej liturgii, mającej za zadanie wprowadzenie reformy liturgicznej.