Wesley Branch Rickey (ur. 20 grudnia 1881, zm. 9 grudnia 1965) – amerykański baseballista, który występował na pozycji łapacza, menadżer i menadżer generalny.
Życiorys Branch Rickey w latach 1901–1904 studiował na Ohio Wesleyan University, gdzie grał w koszykówkę, baseball i futbol, a także był trenerem baseballowej drużyny uniwersyteckiej. Podczas tego okresu grał również w baseballowych zespołach z niższych lig. W lutym 1905 został wykupiony z Dallas Giants przez Chicago White Sox, jednak w tym samym miesiącu przeszedł w ramach wymiany zawodników do St. Louis Browns. W Major League Baseball zadebiutował 16 czerwca 1905 i był to jego jedyny występ w tamtym sezonie. W 1907 został sprzedany do New York Highlanders, w którym zakończył zawodniczą karierę.
W latach 1906–1908 był między innymi dyrektorem do spraw sportowych i trenerem uniwersyteckich drużyn (futbolowej, baseballowej i koszykarskiej) na Ohio Wesleyan University. W 1911 ukończył studia na University of Michigan Law School i podjął pracę w kancelarii adwokackiej w Boise w stanie Idaho, gdzie także był skautem St. Louis Browns z American League. W 1913 został menadżerem tego zespołu i pełnił tę funkcję przez trzy sezony. Podczas I wojny światowej służył w Army Chemical Corps wraz z Ty Cobbem i Christy Mathewsonen.