W 1835 r. ukazał się artykuł Sur les equations du mouvement relatif des systemes de corps, który rozsławił Coriolisa. Fizyk rozważał w nim poruszanie się elementów maszyn na obracających się częściach. Wykazał, że całkowita siła bezwładności jest sumą dwóch sił, odśrodkowej i jak to nazwał „złożonej siły odśrodkowej” zależnej od prędkości ciała względem obracającego się układu, która później stała się znana jako „siła Coriolisa”.
Opis Obracający się układ odniesienia nie jest układem inercjalnym, by opisać ruch w takim układzie wprowadza się dodatkowe siły zwane siłami bezwładności. Na poruszający się punkt materialny (ciało) w obracającym się układzie odniesienia, który ma środek obrotu w początku układu współrzędnych, oprócz siły odśrodkowej i siły Eulera działa siła bezwładności zależna od prędkości ruchu punktu zwana siłą Coriolisa. Siła Coriolisa wyrażona jest wzorem:
Z siłą tą wiąże się przyspieszenie Coriolisa:
W notacji niewektorowej, siła Coriolisa jest prostopadła do osi obrotu układu odniesienia i prędkości ciała i ma wartość równą iloczynowi prędkości kątowej układu odniesienia, prędkości ciała i sinusa kąta między osią obrotu a kierunkiem prędkości:
gdzie: – masa ciała, – jego prędkość, – prędkość kątowa układu, – iloczyn wektorowy, – kąt między osią obrotu a kierunkiem prędkości.