mały|Grób Edmunda Giebartowskiego na cmentarzu Wojskowym na Powązkach Edmund Giebartowski, ps. Paweł, Działacz, Żółty (ur. 10 lutego 1880 w Ozorkowie, zm. 13 sierpnia 1969 w Warszawie) – prawnik, polityk, wiceminister pracy i opieki społecznej (1945–1948).
Życiorys Urodził się w rodzinie Franciszka i Olimpii Giebartowskich. Od 1895 praktykant zduński i kursant księgowości, od 1901 urzędnik w warszawskim przedsiębiorstwie handlowym, potem w redakcji „Słowa”. W 1903 wstąpił do SDKPiL. Eksternistycznie zdał maturę i studiował na UW, później na UJ (od 1904). Od 1905 w Komitecie Łódzkim SDKPiL, jeden z czołowych działaczy tej partii podczas rewolucji 1905–1907, 2 razy aresztowany w 1905, a w 1906 na kilka miesięcy uwięziony. 18–24 czerwca 1906 w Zakopanem brał udział w V Zjeździe SDKPiL z ramienia łódzkiej organizacji partyjnej, a 13 maja – 1 czerwca 1907 był delegatem na V Zjazd SDPRR w Londynie, na którym został wybrany do komisji mandatowej. W lutym 1908 aresztowany, w sierpniu skazany na 4 lata katorgi, zbiegł w drodze na katorgę i podjął pracę w Krakowie jako urzędnik. W 1912 skończył prawnicze studia doktoranckie na UJ. Działacz krakowskiej sekcji SDKPiL. W 1914 po rozpoczęciu I wojny światowej zmuszony do opuszczenia Krakowa (był obywatelem rosyjskim), wyjechał do Wiednia, skąd wkrótce wrócił.