W XVIII wieku po przejściu leśnictwa bielskiego pod zarządzanie Branickich, folwark trywieski stał się jednym z wiodących gospodarstw w ich dobrach. Urodzajne ziemie zapewniały duże plony zbóż. W Trywieży powstała gorzelnia. Trunki wytwarzano z żyta i jęczmienia. W 1755 pożar zniszczył gorzelnię, która niebawem została odbudowana. W 1771 odnotowano dobre wyniki produkcji gorzałki. „Na 18 000 garnców wódki przeznaczano 2 600 szańców żyta i 400 szańców jęczmienia, z czego uzyskano 72 000 garnców.” Tzn. że ze 100 garnców zboża uzyskiwano 25 garnców wódki. Gorzałkę wysyłano do Warszawy i Tarchomina. Wytwarzano też tarcicę dębową, którą dostarczano do Białegostoku.
W folwarku trywieskim były dwa wiatraki i jeden młyn koński. Później, z materiału pochodzącego z rozbiórki końskiego młyna, odbudowano cerkiew w Orli (spłonęła w pożarze). Drewno z Puszczy Białowieskiej było wtedy niedostępne ze względu na granicę powstałą po III rozbiorze Polski, a Puszcza Ladzka miała ograniczone zasoby.
W wyniku uwłaszczenia w 1861 roku chłopi otrzymali nadziały ziemi z obowiązkiem wykupu w ciągu 50 lat.