skrzydła miały wznos wynoszący około 20°, nieruchomy ster przymocowany był pod kątem ośmiu stopni, nadając torpedzie w wodzie jej ruch kołowy. Aby zapobiec wpływowi steru wodnego na ruch torpedy, w czasie lotu w powietrzu przykryty był on drewnianą osłoną, która odrywała się od niego w momencie uderzenia torpedy w wodę. Długość skrzydeł wynosiła około 150 cm, a ich rozpiętość około 90 cm.
We wrześniu 1944 przeprowadzono około 40 testów, które dały niezadowalające wyniki. Lecące w powietrzu torpedy były bardzo niestabilne i pomimo wznosu skrzydeł miały bardzo chwiejny lot. Silne uderzenie w wodę powodowało oderwanie lub zniekształcenie skrzydeł, co miało negatywny wpływ na ruch torpedy w wodzie. Przeprowadzono także szereg testów, w których sprawdzono w jaki sposób torpeda porusza się w wodzie. Testy podwodne przeprowadzono wrzucając torpedę do wody z pokładu łodzi i obserwując jej tor ruchu. Prędkość torpedy w wodzie wynosiła około 5-6 węzłów.
Łącznie zbudowano około stu torped tego typu z czego większość została zużytych i zniszczonych w czasie prób.
Testów z torpedą zaprzestano w 1944. Na jej podstawie zaprojektowano torpedę lotniczą Typ 7.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Japońskie torpedy lotnicze Kategoria:Lotnicza broń japońska II wojny światowej Kategoria:Torpedy ZOP