Jakub Berab, Ja’akow Beraw (hebr. יעקב בירב; znany jako Mahari Beraw; ur. 1474 w Maquedzie; zm. 3 kwietnia 1546 w Safedzie) – rabin czynny na przełomie XV i XVI wieku w Safedzie. Zasłynął z próby przywrócenia wyświęcania rabinów, co było równoznaczne ze staraniem się o uzyskanie większej autonomii Żydów w Imperium Osmańskim.
Życiorys Jakub Berab urodził się w 1474 roku w osadzie Maqueda, położonej w pobliżu miasta Toledo w środkowej Hiszpanii. Studiował Talmud przy słynnym rabinie Izaaku Abuhawie. Po wydaniu w 1492 roku edyktu z Alhambry, jego rodzina była zmuszona wyjechać do miasta Fez w Maroku. Pomimo młodego wieku został wybrany rabinem tej gminy. W 1493 roku przeniósł się do Tilimsan w Algierii. Żyła tam grupa około 5 tysięcy rodzin Żydów sefardyjskich, która również wybrała Beraba na swojego rabina. W 1510 roku, ze względu na wzrost potęgi Hiszpanii Habsburgów, rabin Berab opuścił Berberię i przeniósł się do Egiptu mameluków. Był tam członkiem sądu rabinackiego. W międzyczasie sułtan Selim I Groźny przyłączył w 1517 roku do Imperium Osmańskiego tereny Palestyny, Syrii i Egiptu. W przeciwieństwie do Arabów, Turcy osmańscy tolerowali Żydów, którzy cieszyli się w ich imperium bardziej uprzywilejowaną pozycją niż chrześcijanie. Stało się to zachętą dla Beraba, aby przeniósł się do Ziemi Izraela.