Józef Magnuszewski (ur. 12 marca 1924 w Warszawie, zm. 19 grudnia 1994 tamże) – profesor nauk humanistycznych, slawista kulturoznawca, historyk literatur czeskiej, słowackiej i łużyckiej, wykładowca Uniwersytetu Warszawskiego.
Życiorys mały|Grób prof. Józefa Magnuszewskiego na cmentarzu Bródnowskim Studia polonistyczne rozpoczął na Wydziale Humanistycznym tajnego Uniwersytetu Ziem Zachodnich, działającym w Warszawie, a ukończył je na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Po obronie pracy magisterskiej w 1947, podjął pracę w macierzystej uczelni w Katedrze Historii Literatury Polskiej, a następnie w Katedrze Historii Literatur Zachodniosłowiańskich. Od 1952 adiunkt w Katedrze Filologii Słowiańskiej Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie zdobywał kolejne szczeble kariery uniwersyteckiej (w 1955 docenta, w 1960 profesora nadzwyczajnego, a w 1972 profesora zwyczajnego).
Rozprawę doktorską Stosunki literackie polsko-czeskie w końcu XIX i na początku XX wieku obronił w 1949 (promotor: prof. Roman Pollak). W latach 1969–1978 kierował Instytutem Filologii Słowiańskiej UW. W latach 1962–1969 i 1991-1994 pełnił funkcję redaktora naczelnego Pamiętnika Słowiańskiego.