Lambert II ze Spoleto (ur. ok. 880, zm. 15 października 898) – książę Spoleto od 894, król Włoch od 891 (jako koregent ojca, po jego śmierci samodzielny władca), koronowany na cesarza rzymskiego przez papieża Formozusa 30 kwietnia 892 w Rawennie, za życia ojca. Lambertem II jest określany jako książę Spoleto, jako cesarz i król natomiast jedynie jako Lambert ze Spoleto.
Życiorys Lambert był synem Gwidona, króla Włoch i cesarza rzymskiego, który dla zapewnienia synowi sukcesji uczynił go współwładcą. Pod koniec życia ojca król wschodnich Franków – Arnulf wysunął swoje roszczenia do królestwa Włoch i korony cesarskiej. Był przy tym wspierany przez papieża Formozusa i obalonego przez Gwida poprzedniego króla Włoch Berengara z Friulu. W trakcie sporu w 894, zmarł ojciec Lamberta, a on sam został w pełni samodzielnym władcą i kontynuował walki z Arnulfem. W działaniach politycznych wspierała go jego matka. Razem zajęli Rzym i uwięzili spiskującemu przeciwko nim papieża. Druga wyprawa, wezwaniego przez papieża, Arnulfa do Włoch spowodowała zajęcie większości terytoriów Lamberta i zdobycie Rzymu w 896 roku. Uwolnił on papieża, który ogłosił detronizację Lamberta i koronował Albereta na cesarza w lutym 896.