Opłata reprograficzna (, ) – opłata uiszczana na rzecz podmiotów praw autorskich (np. autorów) w ramach godziwej rekompensaty za straty, które podmioty praw autorskich ponoszą z powodu kopiowania utworów na dozwolony użytek prywatny. Zdaniem Ministerstwa Kultury jest to rekompensata za legalne działanie uiszczana na rzecz prywatnych podmiotów (nie Skarbu Państwa), dlatego nie jest podatkiem.
W zależności od państwa opłatę uiszczają importerzy lub producenci urządzeń do kopiowania lub czystych nośników. Koszty faktycznie ponoszą konsumenci. W Polsce opłatę uiszczają importerzy oraz producenci urządzeń i czystych nośników, a także posiadacze urządzeń, którzy prowadzą działalność gospodarczą w zakresie zwielokrotniania utworów na dozwolony użytek prywatny innych osób.
Opłata według danych Po raz pierwszy opłaty reprograficzne zostały wprowadzone w Niemczech w 1966 roku. Wyłączne prawo do zezwalania lub zabraniania zwielokrotnienia utworów zostało w tym przypadku zastąpione prawem do godziwego wynagrodzenia.