W 1879 roku wybrany został senatorem do rumuńskiego Parlamentu. Po ostatecznym rozbracie z armią w 1883 roku stał się jednym z liderów Partii Konserwatywnej, reprezentując jej najbardziej twarde skrzydło. W ciągu następnych 25 lat pełnił szereg funkcji ministerialnych w zmieniających się rządach konserwatystów: ministra wojny (12 listopada 1888 – 3 listopada 1889 i 22 grudnia 1904 – 12 marca 1907); ministra rolnictwa, przemysłu, handlu i własności ziemskiej (27 listopada – 18 grudnia 1891); ministra spraw wewnętrznych (9 stycznia – 7 lipca 1890) oraz ministra finansów (11 kwietnia 1899 – 9 stycznia 1900).
Szczytowym osiągnięciem jego kariery politycznej było objęcie funkcji premiera w dniu 5 listopada 1889 roku. W stworzonym przez siebie gabinecie zajmował także stanowisko ministra spraw wewnętrznych. Pracami rządu kierował ponad rok, do 13 lutego 1891 roku, kiedy na stanowisku premiera zastąpił go Ion Emanuel Florescu. Rok później, 16 lutego 1892 roku, wybrany został na przewodniczącego Izby Deputowanych, którą to funkcję sprawował do 24 października 1895 roku.