Pogrom w Safedzie – pogrom ludności żydowskiej do którego doszło mieście Safed podczas powstania Druzów w 1838 roku. Pogrom trwał przez 3. dni, od 5 do 7 lipca 1838 roku.
Tło historyczne Miasto Safed jest położone w Górnej Galilei. W XVI wieku stało się ono centrum żydowskiego mistycyzmu skupionego wokół kabały. Od XVII wieku jest uznawane za jedno z czterech świętych miast judaizmu (obok Jerozolimy, Tyberiady i Hebronu). Z tego powodu, przez całą długość historii Safedu zawsze istniała tam społeczność żydowska. Osłabienie gospodarcze, polityczne i militarne Imperium osmańskiego silnie wpłynęło na pozycję Safedu. Miasto zubożało, a trzęsienia ziemi i epidemie pogłębiły kryzys. W latach 1831–1834 doszło do wojny egipsko-osmańskiej, do której wstępem była wojna o niepodległość Grecji. Egipski wicekról Muhammad Ali był autokratycznym despotą, który widział potrzebę sprawowania kontroli nad Wielką Syrią. Posiadała ona niezwykle strategiczne położenie na Bliskim Wschodzie, a dodatkowo miała bogate zasoby naturalne. Co ważniejsze, Wielka Syria mogła odgrywać rolę strefy buforowej między Egiptem a Imperium osmańskim. Dlatego wysłał swojego zdolnego generała Ibrahima Pasza, który szybko zajął Palestynę, Liban i Syrię. Gdy w 1833 roku do Safedu zaczęły zbliżać się wojska egipskie, Druzowie splądrowali żydowską dzielnicę.