Michaił Iwanowicz Tichonrawow, (ur. 23 stycznia 1891, zm. 4 maja 1970 w Glen Cove) – rosyjski wojskowy (pułkownik), emigracyjny działacz kombatancki, dowódca batalionu w Rosyjskim Korpusie Ochronnym podczas II wojny światowej, publicysta.
W 1908 ukończył korpus kadetów w Woroneżu, zaś w 1911 szkołę kawaleryjską w Jelizawetgradzie. Służył w 20 Pułku Dragonów. Następnie w stopniu rotmistrza przeszedł do 10 Pułku Huzarów. Brał udział w I wojnie światowej. W sierpniu 1918 wstąpił do nowo formowanych wojsk Białych. Objął dowództwo Ingermanlandzkiego Dywizjonu Huzarów, od lipca 1919 w stopniu pułkownika Ingermanlandzkiego Pułku Huzarów. Jesienią 1919 został dowódcą 1 Pułku Konnego. Od wiosny 1920 r. dowodził 5, a następnie 1 Pułkiem Kawalerii. W połowie października 1920 wraz z wojskami Białych został ewakuowany z Krymu do Gallipoli. Na emigracji zamieszkał w Królestwie SHS. W Belgradzie przewodniczył Stowarzyszeniu 10 Pułku Husarzy. Ukończył Wyższe Wojskowe Kursy Naukowe. Po zajęciu Jugosławii przez wojska niemieckie w kwietniu 1941 wstąpił do nowo formowanego Rosyjskiego Korpusu Ochronnego. Awansował do stopnia majora. Dowodził batalionem. Po zakończeniu wojny przebywał w obozie w Austrii, gdzie zorganizował, a następnie przewodniczył miejscowej grupie Rosyjskiego Związku Ogólnowojskowego (ROWS). W 1948 r. wyemigrował do Maroka.