Podbój Tybetu przez Mongołów – historyczna kampania militarna, która w serii operacji wojskowych i politycznych doprowadziła w XIII wieku do podporządkowania Tybetu imperium mongolskiemu.
Charakterystyczna dla tego okresu kooperacja mongolskich przywódców oraz tybetańskich lamów, skutkowała z jednej strony, rozpowszechnieniem wśród Mongołów buddyzmu, a z drugiej podporządkowaniem znacznych obszarów Wyżyny Tybetańskiej opatom klasztoru Sakja. Współcześnie uważa się te wydarzenia za przyczynek do późniejszego ukształtowania się, specyficznego dla Tybetu systemu sprawowania władzy, w formie teokracji oraz otwarcia tego wysokogórskiego kraju na wielokrotnie w późniejszym okresie ponawiane ingerencje mongolskie w jego sprawy wewnętrzne.
Etap I (1240–1251) Tybetańskie teksty źródłowe dotyczące podboju mongolskiego są niezwykle ogólnikowe i niedokładne. Zgodnie z nimi już za czasów Czyngis-chana (1182–1227) Tybetańczycy wobec zbliżającego się zagrożenia sami zaoferowali najeźdźcom trybut. Ochroniło ich to od wojny, ale wraz ze śmiercią wielkiego chana zaniechali opłat, czym narazili się na karną ekspedycję w 1240. W jej wyniku złupiono dwa klasztory i zabito ok. 500 osób.