Ercole Consalvi (ur. 8 czerwca 1757 w Rzymie, zm. 24 stycznia 1824 tamże) – włoski kardynał.
Życiorys Pochodził ze szlacheckiej rodziny, był synem markiza Mario Giuseppe Consalviego i hrabiny Claudii Carandini. Po śmierci ojca w 1763 Ercole został oddany pod opiekę wuja, kardynała Andrei Negroniego. Początkowo pobierał naukę w Kolegium Pijarów, a następnie w Seminarium we Frascati, gdzie w 1776 ukończył m.in. teologię i filozofię. W latach 1776–1782 studiował jurysprudencję i historię Kościoła na Papieskiej Akademii Kościelnej, a w 1789 uzyskał tytuł doktora utroque iure na Sapienzy.
W czerwcu 1784 rozpoczął pracę w Kurii Rzymskiej, gdzie został referendarzem Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej, następnie był członkiem jednej z Kongregacji, a od marca 1792 został członkiem trybunału Roty Rzymskiej. Współpracował także z komisją wojskową, mającą zapobiec interwencji wojsk francuskich na ziemiach Państwa Kościelnego. Kiedy armia Napoleona wkroczyła do Rzymu i proklamowała Republikę Rzymską, Consalvi został aresztowany w Zamku św. Anioła. Został potem przewieziony do Civitavecchia, następnie do Terraciny, skąd pozwolono mu pojechać do Neapolu, a potem do Florencji, by pozostać przy papieżu.