Boris Dmitrijewicz Griekow (; ur. w Myrhorodzie k. Połtawy, zm. 9 września 1953 w Moskwie) – radziecki historyk społeczeństwa Rusi i Słowiańszczyzny.
Życiorys Był synem urzędnika pocztowego, mieszkał z rodziną w Chełmie i w Hrubieszowie, gdzie uczęszczał do progimnazjów. Maturę zdał w Radomiu. Studiował na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim pod kierunkiem Dmitrija Pietruszewskiego (1901–1905) i na Cesarskim Uniwersytecie Moskiewskim pod kierunkiem (1905–1907). Uczył następnie krótko w żeńskim gimnazjum w Chełmie i w trzech szkołach średnich Petersburga, po czym kontynuował studia na Cesarskim Uniwersytecie Petersburskim, uzyskując w 1914 tytuł magistra pod kierunkiem .
Przed 1914 prowadził wykłady na macierzystej uczelni w charakterze prywatnego docenta. W okresie I wojny światowej zajmował się opracowywaniem archiwów monastycznych. W 1916 został oddelegowany do w Permie, gdzie założył Wydział Historyczno-Filozoficzny i stanął na jego czele. W 1918 otrzymał urlop naukowy i wyjechał na Półwysep Krymski, gdzie objął stanowisko profesora na Uniwersytecie Tawrijskim w Symferopolu. W kwietniu 1920 powitał przejęcie władzy na Krymie przez Piotra Wrangla. Po powrocie do Piotrogrodu w 1921 ponownie wykładał na tamtejszym uniwersytecie państwowym, pracując jednocześnie w Rosyjskiej Akademii Nauk (od 1925 Akademia Nauk ZSRR) i w .