Największe przewozy na koszalińskiej wąskotorówce, osiągające 500 tys. osób i 200 tys. ton towarów, odnotowano w latach 50. W latach kolejnych ich poziom jednak wyraźnie spadał. Transportowano płody rolne i nawozy, ale głównym przeznaczeniem kolejki było zaopatrzenie lotniska w Zegrzu. W tym celu w Koszalinie zbudowano specjalną przelewnię paliwa lotniczego z wagonów normalnotorowych na wąskotorowe. Swoje bocznice miała np. też węglowa kotłownia w Rosnowie i tartak w Sławoborzu. Do lat 80. XX w. ruch towarowy w sezonie zbiorów wciąż odbywał się całodobowo. Najniższe przewozy odnotowano w latach 90. XX w. Rozpoczął się wówczas proces sukcesywnego wstrzymywania ruchu pociągów osobowych na poszczególnych odcinkach. W roku 1984 zamknięto linię Świelino – Bobolice (16 km). W roku 1991, po wykolejeniu się pociągu towarowego spowodowanego złym stanem technicznym torowiska, wstrzymano przewozy towarowe na linii Białogard – Sławoborze. Na przełomie lat 80. i 90. XX w. jednolita do tej pory sieć PKD rozpadła się na trzy odrębne koleje: Koszalińską KD z siedzibą w Koszalinie, Gryficką KD z siedzibą w Gryficach oraz Stargardzką KD z siedzibą w Stargardzie.