Gubernia saratowska () – jednostka administracyjna Imperium Rosyjskiego i RFSRR w południowej Rosji (na Powołżu), utworzona ukazem Pawła I . Stolicą guberni był Saratow. Zlikwidowana w 1928.
Gubernia była położona pomiędzy 48°27′ a 53°20′ szerokości geograficznej północnej i 52°32 a 48°22′ długości geograficznej wschodniej. Graniczyła od północy z gubernią penzeńską i symbirską, na wschodzie z gubernią samarską, od której oddzielała ją Wołga, na południu z gubernią astrachańską i Obwodem Wojska Dońskiego, na zachodzie z gubernią woroneską i tambowską. Specyfiką guberni było zwarte osadnictwo wiejskie Niemców, osiedlonych przez Katarzynę II pomiędzy Kamyszynem a Saratowem.
Demografia Powierzchnia guberni wynosiła w 1905 – 84 491 km², ludność, według spisu powszechnego 1897 – 2 405 829 osób – Rosjan (76,7%), Niemców (6,9%), Ukraińców (6,2%), Mordwinów (5,1%) i Tatarów (3,9%).
Ludność guberni według narodowości w ujezdach 1897Spis powszechny Imperium Rosyjskiego 1897 – Ludność guberni saratowskiej wg języka ojczystego.