U samca wierzch ciała jest zielony, złoto połyskujący. Środkowe sterówki brązowozielone, zewnętrzne zaś czarnoniebieskie z białymi zakończeniami. Najbardziej zewnętrzna sterówka do połowy czarnoniebieska, od połowy biała. Broda, pierś i boki zielone, połyskujące. Gardło, brzuch oraz pokrywy podogonowe czysto białe. Skrzydła purpurowobrązowe. Lotki drugorzędowe występują w liczbie siedmiu. Górna połowa dzioba czarna, dolna natomiast z początku różowa, następnie czarna. Samicę cechują jedynie nieznacznie mniejsze niż u samca wymiary.
Zasięg występowania Całkowity zasięg występowania szacowany jest na 2 540 000 km². Na północy swego zasięgu bielczyk spotykany jest w stanie Espirito Santo w lasach typu Mata Atlântica, a także w Minas Gerais. Występuje także na wyspie Santa Catarina. Południowa granica zasięgu występowania znajduje się w okolicach Mar del Plata w Argentynie, gdzie jest spotykany mimo postępującej urbanizacji regionu. Prócz tego bielczyk zasiedla Urugwaj oraz wschodnią połowę Paragwaju. Zazwyczaj występuje do wysokości 1000 m n.p.m., ale maksymalna wysokość, na jakiej jest spotykany, to 2400 m n.p.m.
Behawior U tego gatunku występuje torpor. W trakcie niego temperatura ciała spada do 12–18 °C. W locie 32 uderzenia skrzydeł na sekundę.