Do wycinania ornamentów używano pił ramowych o wąskim brzeszczocie oraz angielskich świdrów z ostro zakończoną częścią roboczą (narzędzia te pojawiły się w drugiej połowie XIX wieku). Przy wycinaniu zdobień korzystano z przygotowanego wcześniej szablonu, w oparciu o który rysowano ołówkiem kontury wycinanego detalu. Stosowanie szablonów wprowadzało powtarzalność pewnych motywów zdobniczych charakterystycznych dla danego twórcy.
Na terenie powiatów bielskiego i hajnowskiego dominuje ornamentyka geometryczno-roślinna, motywy zoomorficzne stosowano rzadziej. Wśród motywów zoomorficznych charakterystycznym jest symetryczny układ dwóch ptaków w nadokiennikach. Ten styl zdobnictwa architektonicznego dominował po lata sześćdziesiąte XX wieku. Budowane w późniejszym okresie domy zdobiono coraz rzadziej, a podczas remontu starych domów część zdobień była usuwana. W latach 90. istniało niewiele domów tego typu - głównie we wsiach leżących przy granicy z Białorusią, ze względu na obowiązujący tam zakaz remontów. Pomimo zaniku, wciąż istnieją miejscowości, w których większość budynków jest zdobiona. Jedną z owych wsi są Czyże. Kontynuacja tradycji przez miejscową ludność wpłynęła na rozwój turystyki w regionie.