Do zmartwychwstania oraz symboliki słoneczników nawiązuje również Matthew Haddrill z The Line of Best Fit: „Okładka płyty przedstawia pole słoneczników zwiędłych i poczerniałych od słońca. Pozornie martwe, po zebraniu ich korzenie zapewniają, że powstaną ponownie i dojrzeją. Tańczyły już wcześniej, a teraz Dead Can Dance tańczą ponownie”.
Bernard Zuel z dziennika The Sydney Morning Herald jest zdania, iż „Anastasis (zmartwychwstanie) jest w dużej mierze kontynuacją stylu Dead Can Dance, a przynajmniej Gerrard i Perry’ego, ponieważ istnieje pewna różnica w podejściu, choć teraz jest ona przypuszczalnie mniej wyraźna”.
Alexander Cordas z magazynu laut.de oceniając album stwierdził: Jeśli chodzi o tworzenie niesamowicie pięknego dźwiękowego patosu połączonego z nieprzeniknioną melancholią, Dead Can Dance wciąż przodują w 2012 roku. Ich magia nie straciła nic ze swojego blasku przez te wszystkie lata.
W ocenie Mica Wrighta z musicOMH „Anastasis to z pewnością płyta, która dobrze wpisuje się w dorobek Dead Can Dance, ale słucha się jej ciężko. Nie dlatego, że jest w którymkolwiek momencie dźwiękowo chropowata, ale bardziej dlatego, że pomimo momentów piękna, jest trochę monotonna.