Wenera 16 – ostatnia radziecka sonda międzyplanetarna wystrzelona w ramach programu Wenera, o budowie i programie badawczym identycznym z sondą Wenera 15 wystrzeloną 5 dni wcześniej. Wysłane w czerwcu 1983 roku próbniki o numeracji 15 i 16 różniły się zasadniczo od poprzednich dziesięciu konstrukcji, gdyż nie posiadały lądowników, również główny cel ich misji był inny. Były to orbitery – sztuczne satelity Wenus.
Cele misji Pomiary radarowe ukształtowania powierzchni Wenus i jej obszarów biegunowych oraz badania atmosfery.
Budowa próbnika Kadłub statku miał kształt cylindra o długości 5 m. Masa sondy bez paliwa wynosiła ok. 4000 kg. Paliwo ważyło 1300 kg i posłużyło do wyhamowania sondy i wprowadzenia jej na orbitę okołowenusjańską. Główne elementy wyposażenia to: antena radarowa (średnica 6 m, wysokość 1,4 m) antena zapasowa o niewielkim zakresie nachylenia antena do radarowego pomiaru wysokości (średnica 1 m) tace z ogniwami słonecznymi system regulacji temperatury wyposażenie radarowe antena kierunkowa do komunikacji z Ziemią (średnica 2,6 m) dysze do regulacji położenia system orientacji gwiazdowej Wenera 15 i 16 były pierwszymi sondami, w których wykorzystano radar z syntetyczną aperturą (SAR) do obrazowania powierzchni innej planety.