Khuông Việt (ur. 933, zm. 1011) – wietnamski mistrz thiền ze szkoły vô ngôn Thông. Znany wcześniej jako Chân Lưu.
Życiorys Pochodził z Cát Lợi. Jego rodzinne nazwisko to Ngô. Był potomkiem Ngô Thuậna Đế. Był okazałym mężczyzną o nieograniczonej uważności. Jako chłopiec studiował konfucjanizm, ale gdy dorósł zwrócił się w stronę buddyzmu. Razem z kolegą ze szkoły udał się do mistrza thiền Vâna Phonga i przyjął ordynację mnisią w świątyni Khai Quốc. Od tej pory poświęcił się studiowaniu tekstów buddyjskich oraz zgłębiał istotę nauk thiền.
Gdy miał ok. czterdziestu lat, sława o nim dotarła na dwór królewski. Cesarz Đinh Tiên Hoàng (pan. 968-979) zaprosił go na audiencję. Mistrz zrobił tak dobre wrażenie, że cesarz nadał mu tytuł Głównego Dyrektora Mnichów (wiet. Tăng Thống). Wkrótce potem otrzymał także tytuł Khuông Việt Thái Sư (Wielki Mistrz, Który Przynosi Porządek do Viet). Mógł to być rok 971. Kolejny cesarz - Lê Đại Hành (pan. 980-1005) - uhonorował mistrza jeszcze bardziej, czyniąc z niego uczestnika wszystkich spraw dworskich i militarnych.