W rozdziale pt. Mahavagga Khandaki (drugiej księgi Winaji) znajduje się pełny opis jej terytorium, pokrywający się z terenami dzisiejszych północnych Indii. Natomiast w księdze pt. Mahāvastu łączonej z Lokottaravādą (jedna ze wczesnych szkół buddyjskich) odnaleźć można wykaz znajdujących się na jej obszarze 16 „dużych krajów” (lub terenów – mahadżanapad), uznawanych współcześnie za historyczne, indyjskie proto-państwa (tabela).
Geneza
Wraz ze stopniowym przesuwaniem się Indoariów w kierunku dorzecza Gangesu, w całych północnych Indiach rozpowszechniło się użycie narzędzi żelaznych (pierwsza poł. I tysiąclecia p.n.e.). Ułatwiło to karczowanie dżungli i zwiększenie powierzchni upraw, a użycie żelaznego pługa wpłynęło na ich znaczną intensyfikację. Produkcja nadwyżek żywności prowadziła do wzmożonego rozwoju rzemiosła i handlu. Duży nakład pracy, niezbędny do prawidłowego wzrostu ryżu (nawadnianie pól i osuszanie mokrych plonów), sprzyjał również samoorganizacji.