Po pierwszej wojnie światowej, upadku Austro-Węgier i powstaniu Czechosłowacji kościół podległy został Niemieckiemu Kościołowi Ewangelickiemu w Czechach, na Morawach i na Śląsku. W latach 1919–1921 wikarym był Karl Sikora, a latach 1922-1924 pastorem został Paul Karzel, którego zastąpił Ernst Kleiss.
Po II wojnie światowej Niemiecki Kościół Ewangelicki został zlikwidowany na mocy decyzji władz państwowych, a kościół z probostwem został przydzielony Ewangelickiemu Kościołowi Czeskobraterskiemu. Miejscowi luteranie uczestniczyli od tej pory w życiu religijnym pobliskich zborów Śląskiego Kościoła Ewangelickiego Augsburskiego Wyznania w Ligotce Kameralnej, Trzanowicach i Hawierzowie-Błędowicach, jak również w Ostrawie oraz Stonawie. Czynili jednak starania o powołanie we Frydku-Mistku zboru lub stacji kaznodziejskiej.
W 1948 proboszczem w Ligotce Kameralnej został ks. Władysław Santarius, który pełnił później stanowisko duchownego również w parafiach w Trzanowicach i Ostrawie. Sprawował on opiekę duszpasterską nad luteranami z Frydku-Mistku, kontynuując zabiegi w celu wznowienia działalności miejscowego zboru.