Charakterystyka W topografii dna widoczne są one jako rozpadliny i skarpy (krawędzie) o wysokości sięgającej w niektórych przypadkach ponad 2000 m. Na dnie Pacyfiku osiągają długości rzędu nawet 5000 km. Na Atlantyku szczególnie rozciągła jest Krawędź Romanche, wzdłuż której fragmenty Grzbietu Śródatlantyckiego zostały rozsunięte na odległość 300 km. Strefy spękań dzielą fragmenty jednej płyty tektonicznej o różnym wieku, co uwidacznia się w nieciągłości liniowych anomalii magnetycznych.
Strefa spękań dochodząca z ruchem płyty do rowu oceanicznego może stać się przeszkodą dla subdukcji, w związku z różnicą topografii obu jej stron.
Uwagi
Bibliografia
Kategoria:Formy ukształtowania terenu Kategoria:Oceanografia Kategoria:Uskoki transformacyjne