Był korespondentem „Litieraturnoj gaziety” na budowie brackiej elektrowni wodnej, jednocześnie pracował w brygadzie betoniarzy.
W tym czasie opublikowano jego dokumentalne nowele: Moi sowriemienniki (1959), Strana Łepija (1960), Kostry w tajgie (1964) oraz powieść Gołubka (1967), która została zekranizowana pod tym samym tytułem w 1978 roku. W latach 70. i 80. wydane zostały nowele Żołnierz i chłopiec (1972) i Radiostancija „Tamara” (1978) oraz powieść Gorodok. Od 1981 roku wykładał prozę w Literackim Instytucie jako docent katedry literatury.
Światową sławę przyniosła mu opublikowana w 1987 roku nowela Nocowała ongi chmurka złota o przymusowej deportacji Czeczeńców w 1944 roku. W utworze autor zawarł własne przeżycia z wojny jako dziecko i to, co „wypaliło” mu duszę – że świat nie ma prawa istnieć, jeśli zabija dzieci. Za tę nowelę w 1988 roku Pristawkin dostał Nagrodę Państwową ZSRR. Na przestrzeni następnych paru lat książka została przetłumaczona na ponad 30 języków. W maju 1990 roku został wyemitowany pod tą samą nazwą film-dramat w reżyserii Sułambieka Mamiłowa. Kolejne powieści i nowele Pristawkina również doczekały się tłumaczeń na inne języki.