Czarownica (fr. La Sorcière) – książka napisana przez francuskiego pisarza, historyka i filozofa Jules'a Micheleta w 1862 roku.
Przedstawia „romantyczną wersję” czarostwa, według której kobieta-czarownica jest „wytworem ucisku społecznego (także Kościoła), krzywdy i beznadziejnej sytuacji ludu”. Czarownica jest w tej pracy archetypem kobiety zbuntowanej, która dzięki znajomości medycyny i zjawisk przyrody, stanie się matką współczesnej naukiJean-Michel Sallmann, Czarownice. Oblubienice szatana, Wrocław 1994, s. 126-127.. Ogólny upadek duchowy społeczeństwa europejskiego, swoista „rozpacz średniowiecza”, stanowić miała źródło jej sojuszu z diabłem.
Traktat składa się z dwóch ksiąg (części). Pierwsza stanowi przede wszystkim próbę zbadania, w jaki sposób kobieta mogła zostać czarownicąZ noty autora. . Księga druga poświęcona jest głównie odnalezionym w źródłach sprawom o czary z terenów Francji i Hiszpanii, m.in. procesom czarownic baskijskich (1609), czy przypadkom opętania w Loudun (1632-1634) oraz w Louviers (1633-1647).