W awarii nikt nie został poszkodowany. W grocie reaktora dawka promieniowania osiągała poziom 1,2 Sv/h. Jednak dawka dla osoby, która w trakcie awarii i przez następne dni przebywałaby na granicy normalnej strefy ochronnej, wyniosłaby jedynie 0,6 μSv. Zaangażowany personel otrzymał dawki nieprzekraczające 1,5 mSv. Dawka kolektywna dla personelu wyniosła 17 miliosobosiwertów, tj. około 6% dopuszczalnej miesięcznej dawki kolektywnej.
Działania po awarii Analizy i badania związane z badaniem przebiegu i skutków awarii zakończono dopiero w 1980 roku, z uwagi na ich dogłębny charakter. Były one przeprowadzane przede wszystkim przez szwajcarski federalny instytut badań jądrowych. Doprowadziły one do konkluzji: układ geometryczny reaktora, który spowodował korozję paliwa, był unikalny i nie powtarza się w innych reaktorach tego czy innego typu, inne reaktory wykorzystujące dwutlenek węgla nie są zagrożone przenikaniem wody do rdzenia, system wykrywania uszkodzeń koszulek był zbyt wolny i za mało czuły.
Dokumentacja projektu elektrowni i zestawu paliwowego przewidywała podobny wypadek, ale nie przewidziano jego przyczyn. Konstrukcja została przyjęta z podjęciem takiego ryzyka, ale przy zachowaniu środków ostrożności w postaci umieszczenia reaktora właśnie w grocie skalnej.