Wibracja barw, dzięki zastosowaniu ciepłych barw podporządkowanych i chłodnych barw dominujących, była powszechnie stosowana i nauczana przez tonalistów, jak Birge Harrison i jego uczniowie w Art Students League w Woodstock w stanie Nowy Jork. W swojej wpływowej książce na temat malarstwa pejzażowego Harrison podkreślał dziedzictwo artystów angielskich (John Constable i John Crome), a zwłaszcza stosowane przez nich załamania lub gry barw sąsiadujących. Pod względem tonalistycznej tematyki i wizji pejzaże takich artystów jak Ralph Albert Blakelock i Albert Pinkham Ryder okazały się kluczowe, jeśli chodzi o rozwój wyraźnie romantycznego, jeśli nie duchowego czy quasi-religijnego pierwiastka w malarstwie. Tajemnica, sen, pamięć i wyobraźnia często dominowały w ich sugestywnych płótnach przedstawiających zmierzch i świecący księżyc. Pod tym względem duży wpływ na wielu tonalistów wywarły dzieła pisarzy transcendentalnych jak Ralph Waldo Emerson, a zwłaszcza Henry David Thoreau. George Inness wniósł wyraźnie religijną pasję do swych późnych dzieł tonalistycznych, inspirowanych po części religijną mistyką szwedzkiego naukowca - wizjonera Emanuela Swedenborga, a Ralph Albert Blakelock odwiedzał spirytystyczne środowiska, w których Swedenborg był ceniony.