W przypadku awarii lokomotywy lub wagonów pociąg ekspresowy prowadziły lokomotywy Baureihe 01 lub Baureihe 03. Parowozy osiągały jedynie prędkość 130 kilometrów na godzinę, dlatego nie osiągały maksymalnej prędkości parowozów.
Wkrótce po rozpoczęciu produkcji pierwszego lokomotywy parowej, zaplanowano zbudowanie drugiej lokomotywy parowej na początku 1939 roku. W maju przeprowadzono pierwsze jazdy testowe lokomotywy oraz 12 czerwca 1939 przeniesiono parowóz do lokomotywowni Berlin-Grunewald. Prawdopodobnie lokomotywa parowa została wprowadzona do eksploatacji na przełomie 1939/40 roku więc oczywiście nie była używana z powodu wybuchu wojny i użycia Henschel-Wegmann-Zug dla potrzeb Wehrmachtu ale nie w pociągach rozkładowych.
Po zmianie ruchu pociągów w chwili wybuchu wojny w 1939 r., parowóz był wykorzystywania do ogrzewania parowozowni Berlin-Grunewald. W grudniu 1940 roku parowóz stacjonował w parowozowni Dresden-Altstadt oraz ponownie prowadził pociągi ekspresowe. W listopadzie 1942 roku otrzymał pociąg osobowy oraz układ cięgłowo-zderzny. Zakłady naprawcze taboru kolejowego w Brunszwiku były odpowiedzialne za lokomotywy od 1943 roku do końca wojny. W okresie od lipca 1945 roku do marca 1946 lokomotywy pokonały około 40 000 kilometrów w prowadzeniu pociągów pasażerskich.