Ngộ Ấn (ur. 1020, zm. 1088) – wietnamski mistrz thiền ze szkoły vô ngôn thông.
Życiorys Urodził się w wiosce Kim Bài w Tư Lý. Nazywał się Đàm Khí. Panieńskie nazwisko matki to Cù. Zanim wyszła za mąż mieszkała w pobliżu lasu Mộ. Była świadkiem losu zastrzelonych ptaków i ślubowała, że raczej umrze niż popełni zły czyn.
Pewnego dnia została zgwałcona przez dużą małpęCuong Tu Nguyen. Zen in Medieval Vietnam. A Study and Translation of the 'Thiền Uyển Tập Anh'. Str. 132, która wyszła z lasu. W wyniku tego wydarzenia zaszła w ciążę i urodziła syna. Ponieważ nie polubiła go, porzuciła syna w lesie. Chłopiec został znaleziony przez mnicha z Czampy o nazwisku Đàm, który przebywał w tej samej wiosce. Mnich ten wychował chłopca i nazwał go Khí (Porzucony).
W wieku dziesięciu lat chłopiec zaczął studiować konfucjanizm. Opanował także sanskryt. Gdy miał dziewiętnaście lat opuścił dom i przyjął pełną ordynację mnisią. Koncentrował się wówczas na dwóch tekstach: Sutrze doskonałego oświecenia i Sutrze Lotosu.
Został uczniem mistrza thiền Quảnga Trí z klasztoru Quán Đỉnh. Po otrzymaniu przekazu Dharmy udał się na górę Ninh Sơn, gdzie wybudował sobie chatkę z trawy.