zginął w roku 1917 na froncie kaukaskim. Kilkunastoletni syn, który w roku 1919 ukończył gimnazjum, wziął na siebie obowiązek opieki nad rodziną – matką i trójką młodszego rodzeństwa – w trudnych latach rewolucji październikowej. Gdy Anton Denikin zdobył Carycyn, sytuacja mieszkających tam Polaków bardzo się pogorszyła. Rodzina Bublewskich zabrała ze swego domu tylko osobiste rzeczy i wyruszyła do Polski (przez Noworosyjsk, Konstantynopol i Rumunię). Początkowo zamieszkała w Wołominie. Witold szybko zaangażował się w działalność harcerską. Należał do Warszawskiej Drużyny Harcerzy im. Józefa Wybickiego (39 WDH).
Wojna polsko-bolszewicka thumb|240px|Stanowisko polskiej piechoty koło Radzymina podczas wojny polsko-bolszewickiej (sierpień 1920) W czasie wojny polsko-bolszewickiej rodzina przeniosła się z zagrożonego Wołomina do Warszawy. Szesnastoletni Witold Bublewski zgłosił się – ze swoją drużyną – do wojska, aby uczestniczyć w obronie Warszawy. Młodzież skierowano do wojsk inżynieryjnych (łączność). Harcerski pluton kompanii inżynieryjnej otrzymał odpowiedzialne zadanie ułożenia polowej linii telefonicznej z Radzymina do Zielonki (zob. bitwa pod Radzyminem).