Organizował ZWZ w Tarnopolu. 28 kwietnia 1940 roku w czasie próby przekroczenia granicy polsko-węgierskiej Wacław i towarzyszący mu jego bracia zostali aresztowani przez NKWD. Przebywał w więzieniach w: Osmołodzie, Nadwórnej, Stanisławowie i Humaniu, gdzie 5 sierpnia został skazany na 5 lat łagru w Republice Komi. W październiku 1941 roku – po zwolnieniu z obozu pracy na mocy układu Sikorski-Majski – dołączył, wraz z braćmi Czesławem i Marianem, do tworzącej się Armii Polskiej w ZSRR. W lipcu 1942 roku na pokładzie statku „Żdanow” wypłynął do Persji.
Z 2. Korpusem przeszedł cały szlak bojowy. Był ranny w czasie bitwy o Monte Cassino.
Po II wojnie światowej Wacław, Czesław, Marian i Zbigniew Blicharscy wyemigrowali po 1945 roku do Argentyny. Wacław zaangażował się w tworzenie drużyn harcerskich wśród polskiej emigracji. W 1956 roku w czasie V Zjazdu Okręgu ZHP w Buenos Aires objął funkcję sekretarza Zarządu Okręgu. W 1957 roku został mianowany na funkcję komendanta chorągwi harcerzy, a w 1963 roku został wybrany na przewodniczącego Zarządu Okręgu ZHP Argentyna. Aktywną działalność w strukturach harcerskich zakończył w 1966 roku i skoncentrował się na bezpośredniej pracy z młodzieżą i realizacji swej wielkiej pasji, jaką była turystyka górska.