widniał na nim napis „Coeur sacré de Jésus sauvez la France” (pol. „Najświętsze Serce Jezusa uratuje Francję”) oddział „ochotników z zachodu” składał się z żuawów papieskich i żołnierzy Legii Cudzoziemskiej. Ciężko ranny w czasie walki, ze zgruchotanym udem, spędził noc w temperaturze -20 °C, aby uspokoić rannych żołnierzy zgromadzonych wokół niego. Następnego dnia amputowano mu nogę.
Otrzymał Krzyż Wielkiego Oficera (Grand Officier) orderu Legii Honorowej. W 1880 papież Leon XIII nadał mu tytuł „hrabiego Rzymu i Sonis” (comte romain et Sonis).
De Sonis w wieku 10 lat stracił matkę, a w wieku 19 lat także ojca. Utrata bliskich zapoczątkowała jego nawrócenie. Jako młody oficer był jedynym praktykującym katolikiem w swoim roczniku. W wieku 23 lat, 18 kwietnia 1849 poślubił w Castres 17-letnią Anaïs Roger; z tego związku miał dwanaścioro dzieci. Żona przeżyła go o 40 lat. Zmarł 15 sierpnia 1887 roku i zgodnie ze swoją ostatnią wolą został pochowany na polu bitwy pod Loigny.