Schiller przedstawił implikowany przez teorie model teoretyczny, a następnie przeanalizował empirycznie wyniki indeksu S&P 500 i wskazał, że odbiegają one od tego, co postuluje model.
Zdaniem Schillera zmiany cen aktywów na rynkach kapitałowych są przede wszystkim związane ze zjawiskami z zakresu ludzkiej psychologii. Pozytywne wiadomości na temat danej spółki generują zwiększony popyt na jej akcje. Popyt ten może wygenerować nieracjonalne bańki spekulacyjne, w których ceny aktywów stają się oderwane od racjonalnej wartości danej inwestycji.
Pod koniec lat 80. wspólnie ze współpracownikiem Karlem Case'm opracował metodologię tworzenia indeksów cen nieruchomości. W artykułach na ten temat krytycznie oceniał istniejący indeks tworzony przez stowarzyszenie pośredników nieruchomości. Indeks ten brał pod uwagę medianę wszystkich cen transakcyjnych, co ich zdaniem nie było trafnym podejściem, ponieważ mediana jest zniekształcana przez ceny nowych domów. Cena sprzedaży nowego domu nie może być porównana z ceną poprzednią, a więc niemożliwe jest ustalenie wzrostu lub spadku wartości. Schiller i Case opracowali indeks, który bierze pod uwagę ceny domów, które zostały sprzedane więcej niż raz. Stworzony w ten sposób indeks cen nieruchomości został użyty do sprawdzenia hipotezy efektywnego rynku.