Franciszek Jarzyński (ur. 25 września 1900 w Mężeninie, zm. 5 listopada 1981 w Komorowie) – żołnierz AK, powstaniec warszawski, społecznik, twórca oddziału szczecińskiego Automobilklubu Polski oraz Okręgu Polskiego Związku Motorowego w Szczecinie.
Życiorys Urodził się w rodzinie szlacheckiej o patriotycznych tradycjach, dzięki czemu na początku 1918 powrócił na tereny polskie i wstąpił do Legionów. Uczestniczył w rozbrajaniu Niemców w Warszawie, za co otrzymał Krzyż Niepodległości z Mieczami. Jako kawalerzysta uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej w 11 pułku ułanów Legionowych biorąc udział w jego szlaku bojowym. Za udział w wojnie otrzymał Srebrny Krzyż Orderu Virtuti Militari i Krzyż Walecznych. W 1939 brał udział w obronie Warszawy. Po ucieczce z niewoli niemieckiej wstąpił do Związku Walki Zbrojnej, później Armii Krajowej. W trakcie powstania warszawskiego walczył w Śródmieściu pełniąc jako ppor. ps. „Wroński” funkcję zastępcy dowódcy 3 plutonu. Za czyny bojowe został awansowany do stopnia porucznika i odznaczony Srebrnym Krzyżem Virtuti Militari, Krzyżem Partyzanckim i Warszawskim Krzyżem Powstańczym.